روزها و سوزها
در حال هوای خودم می نویسم ... و اما دوستانی که لطف دارند مطالب من رو در وبلاگ یا سایت یا ...متعلق به خودشون می گذارند لطفا به من هم اطلاع بدهند یا رسم ذکر کردن منبع رو از یاد نبرند ....ممنونم
خط هایِ دستم را بخوان ... فال گیر مهربان ، یادت می آید ؟ ابرو کمان ..آن دخترک ...بی حوصله ...خندان ... تو دنبال من ،خسته ...پریشان گفتی : ماه سیما جان ، بمان ! رفتم ...گذشته روزگاران ... حالا بیا... پیشانیِ من را بخوان ! خط هایِ پوچ و بی نشان پایان خط ها را بگو ...پایان هجران ؟
فال گیر مهربان ...قدری بمان !
حالا بگو این خطِ عمرِِِِِِ درد و رنجِ بی امان این پیچ و خم ها یِ سیاه رو به پایان راهی، نشانی ، دارد به سوی آسمان ؟ اما دگر ...هرگز نگو ... از فاصله ، دوری ، نگاه و اشک و هجران ! تنها بگو از آسمان از روزهایِ رو به باران از آن کس نزدیک و پنهان ... از یک ستاره در دل این کهکشان از ماهِ پیشانی که دارد می شود کم کم نهان از یک شب طولانیِ بی انتها تا صبح تا آن دمی که می شود خندید در نورهایِ بیکران ! بعد می گویند : ماه سیما هم رفت سوی آسمان ... فال گیر مهربان ... این گونه تقدیر ِدلِ من را بخوان ! 28/4/88 و باز همان حکایت همیشه است و فاصله دوباره قصه اش شکست این دل خراب و این نگاه خسته است ... تو می روی و من همان نگاه و آه و بغض سکوت و راز و درد ... تو می روی و آینه پناه اشک و این دل شکسته است و موج گیسوان من به باد در امتداد دست های تو و یاد و دختری کنار پنجره به انتظار تو نشسته است ... دوباره رنگ جاده ای دوباره رنگ رفتنی ... دوباره بوی باد می دهی ببین هزار گل ، ترانه ، شعر برای دیدن تو رسته است ... مرا ببر نگو نمی شود ... نگو که بال های تو شکسته است ... ببین تحمل مرا ... ببین به اوج عشق بال می زند دلم دراین هوای درد و دوری و نبودنت نگو که دست های من برای بردنت هنوز بسته است ... دلم دگر ز هر چه فاصله نبودن تو ...رفتنت ... غمین و زار و خسته است ... ولی هنوز دختری کنار پنجره در انتظار تو نشسته است ... ٢٢/۴/٨٨ شانه هایم تیر می کشد بس که بار تنهایی کشیده ام مثل شاخه ها ی خشکیده ی درختی زرد انتظار کبوتر ی را می کشم... شاخه هایم تیر می کشد ... دستی کو تا بار سنگین خستگی ها تنهایی ها و لحظه های سخت بی پناهی ام را بر دارد... تا کمر صاف کنم ... سروی را دیده ای که قامت خم کرده باشد ؟ یا مجنونی که گیسوان آشفته اش نه سبز ...نه زرد ... به سپیدی نشسته باشد ؟ پیچکی را دیده ای که نه رو به آسمان گرد خاک و گیاهان زمینی خزیده باشد ؟ من آن درخت کهنه ی حیاط قدیمی ام که خراش ها و زخم ها تنم را تراشیده است ... یک نفر قلبی با تیغ می کند ... یک نفر چاقو را قلم می کند می نویسد : خطی از سر دلتنگی ... یک نفر گیاه شناس می شود پوسته ام را می کند تا شمار سالیان عمرم را بشناسد یک نفر شاخه ای را کمان می کند شاخه ای دیگر را تیر آسمان را نشانه می گیرد ... یک نفر به گمانم ،عاشقی خسته می نشیند ...تکیه می کند ترانه و اشکی ... و می رود ... من آن درخت کهنه ی حیاط قدیمی ام که شاخه هایم تیر می کشد ... انتظار می کشد ... انتظار او را که یک روز بوسه ای بر خشک ترین شاخه ام نثار کرد و رفت ... زخمی سپید نه از تیغ و نه با درد ... شوقی عمیق . من آن درخت کهنه ی حیاط قدیمی ام که شاخه هایم تیر می کشد انتظار می کشد ... ١٩/۴/٨٨ پلک نزن ... دارم تصویر چشمانت را نقاشی می کنم راز مبهم درون نگاهت را دارم آن برق زیبا را می کشم آن بغض فرو خورده را ... پلک نزن ... دارم دنیای درون چشمانت را می کشم : کلبه ای جنگلی در دل کوهستان و اسبی سیاه وحشی و بیقرار کنارش ایستاده ای ... دارم یک دختر می کشم با گیسوانی بلند و انبوه چشمانی سیاه و چهره ای به سپید ی ماه دارم چین دامنش را می کشم که با گیسوانش در باد می رقصد ... دارم بی قراری نگاه ترا ، به دنبالش می کشم عاشق شده ای ... دارم یک مرد می کشم شبیه پدر ... شبیه تو ؟ برنویی در دست اسبی سرکش و راهی بی انتها ... دارم فراق می کشم کلبه ای تاریک دخترکی لب پنجره چشمانی منتظر عکس روی طاقچه ... دارم یک جاده بی انتها می کشم ، و اسبی که تنها باز می گردد پلک نزن ... اشک نریز ... نقاشی مان خیس می شود ... چشم های تو بوم رویاهای من ... دلتنگی های من است ترا به این همه دلتنگی قسم پلک نزن ... دارم عکس درون چشمانت، رویاهایمان را می کشم ... ١5/4/88 دیر کرده ای ... نه آسمان نشانه ای از تو می فرستد نه زمین رد پای تو را به من می رساند و من مسیر آمدنت را آن قدر رفته ام و باز گشته ام که رد پای دل مثل شقایقی بر جای مانده است ... تا کی این گیسو را شانه زنم و با نرگس و یاس و مریم بیارایم ... تا کی این چین و چروک های چهره را به لبخند سردی بپوشانم ؟ گل های پیرهنم پژمرده اند ... هوای عاشقانه ی چشمم بارانی است ... دیر کرده ای و من اضطراب و اشتیاق را بغض می کنم و دستان خسته ام را به پنجره می آویزم ... ببین ، به اعتراف آمده ام ... از پس سال ها انتظار : دوستت دارم ! فاصله ها را تمام کن ... صدای باد می آید تو رفته ای... پنجره ها را می بندم و در گوشه ی انزوا ی تنهایی ام برای کودک بی قرار دل لالایی می خوانم بهانه ات را می گیرد ... به پیراهنی آرامش می کنم پیراهنی که هنوز بوی صداقت می دهد در کوچه باد می آید و من نگران سر شاخه های ظریف درختانم نگران رهگذرانی که سر گردانند نگران کودکی که شمع می فروشد نگران کولی خیابان گردی که باد فال هایش را به یغما می برد نگران مردی که دستان خالی اش نمی گذارد به خانه باز گردد ... نگران زنی که بی پناهی او را به کوچه ها می کشاند ... نگران دخترکی که از تقدیر خود فرار می کند ... باد هیاهویش بلند تر می شود و لالایی من چیزی شبیه به فریاد ... می ترسم مرگ نزدیک می شود خودش را می زند به پنجره باد می خواهد او را به من برساند ... و من از این وصال می ترسم کودک تنهای دل می لرزد لالایی ام تمام می شود مرگ گونه های تنهایی ام را خواهد بوسید ... نگرانی ها به پابان می رسد ... یک نفر فردا روی شانه های خسته ی مردمان راهی دورترین نقطه ی شهر می شود ... دور می شود ... خاک می شود ... و فراموش می شود ...
| Design By : Night Melody |
Authors
